روش آموزش همشاگردی چیست؟ آموزش همشاگردی یک استراتژی آموزشی است که از دانش آموزان به عنوان معلم استفاده می کند. جفت دانش آموزان ممکن است بر مهارت های علمی، اجتماعی، رفتاری، عملکردی و حتی اجتماعی کار کنند. روش های مختلفی برای جفت کردن دانش آموزان وجود دارد، از قبیل سطح توانایی، مهارت ها و سن. شرح زیر به شما در انتخاب مدل درست بر اساس معیارهای خاص کمک خواهد کرد. مدل تدریس همشاگردیراه های مختلفی وجود دارد که می توانید دانش آموزان گروه را به یکدیگر آموزش دهید. مهم این است که شما، معلم، اطمینان حاصل کنید که هر گونه مواد مورد بررسی توسط گروه های معلم به درستی در این گروه ها ارزیابی می شود. تعلیم همشاگردی برای معرفی مواد یا مفاهیم جدید نیست. شما باید برای درک در هر دو مورد به نظارت برید. Class Wide Peer Tutoring (CWPT): در این مدل، تمام کلاس ها به دو یا چند گروه تقسیم می شوند که بزرگتر از پنج نیستند. گروه ها باید شامل دانش آموزانی با سطح توانایی های متفاوت باشند. دانش آموزان جوان تر(ضعیف تر) با یک دانش آموز مسن تر(قوی تر) مرتبط می شوند. دانش آموز مسن تر(قوی تر) است که بتواند مهارت های رفتاری، عملکردی، سازگاری یا اجتماعی خوب را مدل کند. برای مثال، یک گرید دوم می تواند با یک دانش آموز مهد کودک جفت شود تا به آنها نشان دهد که چگونه به کافه تریا راه می روند، یک سینی ناهار می برند، غذا ها را

نظریه پردازان یادگیری ساختن گرا درباره ی این که انسان ها چگونه نظام هایی را برای فهم معنی دار جهان و تجربیاتشان طرح ریزی می کنند، تحقیق و نظریه پردازی می کنند. در مفهوم عام آن، اندیشه های نظریه پردازان و محققان تعلیم و تربیت، از جمله دیویی، ژان پیاژه، ویگوتسکی، برونر، کلی، گلاسر فلد، ماچورانا و... بر توسعه ی انواع متفاوت ساختن گرایی فردی و اجتماعی تأثیر گذاشته است. این مقاله، به بررسی اجمالی این نظریات روان شناختی و مقایسه ی دیدگاه های آن ها می پردازد. سرآغاز فلسفه ی زیر بنای نظریه ی یادگیری ساختن گرایی با نظریه های رفتاری و پردازش اطلاعات، متفاوت است. عینیت گرایی که فلسفه ی زیر بنایی نظریات پیشین یادگیری است، دانش و حقیقت را خارج از ذهن تصور می کند و ماهیت آن را عینی به شمار می آورد. برای مثال، در جلسه ای از کلاس درسی، به یادگیرندگان مسائلی درباره ی جهان پیرامون گفته می شود و از آن ها انتظار می رود تا نسخه ی عینی آن را بازگو کنند. به نظر عینیت گرایان، از طریق کاربرد مناسب روش علمی و استدلال منطقی، رسیدن به یک توجیه صحیح و قطعی از واقعیت امکان پذیر می شود. این امر، یعنی بیان مسائلی درباره ی جهان که عیناً و مطلقاً درست است. عینیت گرایان معتقدند، ممکن است افراد بر اساس تجارب متفاوتشان از جهان، درک ها و اعتقادات متفاوتی داشته باشند، اما به نظر می رسد این اعتقادات متفاوت، حاص

ادگیری اساس رفتار افراد را تشکیل میدهد از طریق یادگیری فرد با محیط آشنا میشود، چگونگی بروز عواطف را میآموزد و عقلانیت خویش را توسعه میبخشد. توجه به «اصول یادگیری» در فعالیتهای تربیتی شرط اساسی موفقیت استادان است. با این همه دو مشکل اساسی برای یادگیری قابل تصور است: الف) دشوار پذیری یادگیری یا دیریابی آن ب) زوال آموختهها یا فراموشی مشکل نخست به این نکته توجه دارد که یاد گرفتن با سختی، تکرار مدام و دشواری صورت میپذیرد و امری آسان و سهل نیست. مشکل دوم این نکته را به یاد میآورد که علی رغم دشواری یادگیری، زوال آن به آسانی صورت میگیرد و پس از مدتی کوتاه آموختهها و آموزههای پیشین از صفحه حافظه آدمی رخت برمیبندد. بر اساس یکی از تحقیقات، فراگیران معمولاً 50 درصد اطلاعات را پس از یک سال و 75 درصد آن را در مدت 2 سال فراموش میکنند و از دست میدهند. برای این که روشن شود چرا یادگیری با دشواری و دیریابی همراه است، باید این نکته را تبیین و روشن نمود که چرا فراموشی به آسانی انجام میگیرد. در حقیقت اگر بتوانیم علت نافرجامی یادگیری و زود فراموشی را کشف کنیم، بهتر میتوانیم درباره دشواری یادگیری و چرایی آن تأمل نماییم. بیهیچ گفتگو، ما همه چیزها را فراموش نمیکنیم، یا فراموشی همه مطالب در یک سطح زمانی صورت نمیپذیرد. مثلاً هیچ کس تاریخ تولد خود را هیچگاه از یاد نمیبرد؛ یا دست

روش آموزش">آموزش دوجانبه بهصورت گروهى اجراء مىشود. نخست معلم و شاگردان قسمتى از يک موضوع را بىصدا براى خود مىخوانند. بعد معلم راهبردهاى خلاصه کردن، سؤال کردن، توضيح دادن، و پيشبينى کردن را دربارهٔ متنى که خوانده شده است پياده مىکند. سپس معلم و شاگردان قسمتى ديگر از موضوع را مطالعه مىکنند و اين بار يکى از شاگردان نقش معلم را ايفاء مىکند. اين جريان تا جائى که لازم باشد ادامه مىيابد. احتمال دارد که شاگردان در آغاز کار نتوانند به خوبى از راهبرهاى موردنظر استفاده کنند. در اين شرايط، نقش معلم ارائهٔ سرنخها و راهنمائىها و دادن تشويقهاى لازم است. در زير به نمونهاى از آموزش دوجانبه توجه کنيد. اين مطالب با تغييراتى از کتاب روانشناسى پرورشى تأليف اسلاوين (۱۹۹۱) نقل مىشود: پس از تشکيل جلسهٔ درس، ابتدا معلم از يادگيرندگان مىخواهد تا به نکات زير توجه کنند: ۱. دربارهٔ سؤالهاى مهمى که مىتوانيد پيرامون مطلبى که مىخوانيد طرح کنيد فکر نمائيد و مطمئن شويد که قادر هستيد به آنها جواب دهيد. ۲. نکات عمدهٔ مطالبى را که مىخوانيد خلاصه کنيد. ۳. پيشبينى کنيد که نويسندهٔ مطلب چه چيزى را در قسمتهاى بعدى بحث خواهد کرد. ۴. نکات مبهم مطلب مورد مطالعه را مشخص کنيد و بکوشيد تا شايد منظور نويسنده را از بيان آنها بفهميد. بعد معلم و شاگردان بهنوبت به آموزش مىپردازند و با تکيه بر نکات